«Քառասունհինգ օր շարունակ պակետների մեջ ձեռք ու ոտք էի փնտրում, բայց դին գտա իննսուն տոկոսով պահպանված»

926

Երեւանցի  կրտսեր սերժանտ Գառնիկ Անտոնյանը  ծառայում էր Արցախում`«Մարտունի-3 »  զորամասում, իսկ 2020թ. արցախյան պատերազմի առաջին օրերից  մարտնչել  է Ջրականում, Հադրութում, ընկերների հետ օգնության է հասել  «Մարտունի- 3 »  -ի 7-րդ վաշտի 76 հոգուն, երբ  նրանք շրջափակման մեջ էին հայտնվել.  ընկերներին չեն գտել,  64  կմ  կռիվ տալով հետ են եկել:

Հայրը` Արմեն Անտոնյանը, հիշում է նաեւ, որ որդին հետո էլ նորակոչիկ զինվորի հետ Հադրութում է երեք օր ընկել շրջափակման մեջ, փրկել նրա կյանքը, հետո վերադարձել իր զորամասը:

«Երբ եկել է զորամաս, լուր է ստացել, որ դիվերսիա է տեղի ունենում Մարտունիում, տղաներն էլ բարձրացել են  «Մարտունի 2 »-ի բարձունքները պահելու: Այնտեղ էլ զոհվել է նոյեմբերի 1-ին, դիրքերը պահելիս, երբ ընկերներին օգնության է հասել: Այդ պահին 450-500  կգ-անոց ռումբ են նետել իր վրա, որի պատճառով զոհվել է: Դա մեզ համար շատ հանելուկային է, քանի որ այդ նույն ռմբակոծության ժամանակ մեծ թվով մարդիկ են փախչել, իսկ մեկ հոգու համար այդ  մեծության ռումբը չէին գցի: Այդ ժամանակ որպես սերժանտ, դիրքի ավագ` Գառնիկն է եղել հրամանատարը: Իսկ մինչ այդ  ՀՀ ՊՆ «Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանը» նոր ավարտած տղայի են առաջին օրն ուղարկել պատերազմ, ոչ մի բանի չի տիրապետել:    Ես ամեն օր զանգում էի հրամանատարներին, նրանք հասանելի էին, իմ  որդին` անհասանելի:  Իրենք էլ ինձ ասում էին, որ Գառնիկն ապահով տեղում է, մենք դիրքերում ենք Իր զոհվելու պահը նկարագրած տեսանյութերը կան ինձ մոտ, ես ինքս եմ  դրանք ձեռք բերել: Իսկ տեսանյութում երեւում է, թե ինչպես է ինքնաթիռը ռումբը գցում խրամատի մեջ, տասնվեց հոգի զոհվում են, մյուսները փախչում են, միայն  իմ տղան է գնում` ջրի շիշը ձեռքին, խրամատի մոտ, երեք վայրկյան հետո ռումբն ընկնում է իր վրա:  Ես այդ տեսանյութերը տրամադրել եմ Հատուկ քննչական ծառայությանը»,- պատմում է զոհված  զինծառայողի հայրը:

Վերջին անգամ Գառնիկը ծնողների հետ խոսել է հոկտեմբերի 31-ին, հորից հետաքրքրվել` պա՛պ, ի՞նչ են ասում, ե՞րբ է վերջանալու այս կոշմարը:

Գառնիկի  զոհվելուց  հետո նրա ընտանիքին սպասվում էին անասելի տառապանքներ:  Որդու զոհվելու մասին ծնողներն  իմացել են նոյեմբերի 7-ին`մոր ծննդյան օրը: Հայրը պատմում է, որ  քառասունհինգ օր շարունակ օրական հազար կիլոմետր  փնտրել է նրա դին` թե՛ Հայաստանում, թե՛ Արցախում, եւ միայն դեկտեմբերի 15-ին է հաջողվել  գտնել նրան, Սեւանի դիահերձարանում:

«Երբ ես Գառնիկին փնտրում էի բոլոր դիահերձարաններում, պաշտոնյաներից ոչ մեկը մյուսի տեղը չգիտեր, ամեն ինչ մնացել էր ծնողների հույսին: Գնում էի պաշտպանության նախարարություն, հետաքրքրվում, թե ուր է այսինչ պակետը, ինձ ոնց որ ուղարկեին առողջապահության նախարարություն, այնտեղից` ֆիզկուլտինստիտուտ: Մեկը մեկից տեղյակ չէր, ոնց որ չիմանային, թե երկրում ինչ է կատարվում: Նույնիսկ որոնողական կետից  ՊՆ-ի համարներով զանգել են հրամանատարներին, հետաքրքրվել, որպեսզի  ծնողին օգնեն  գտնել նրա դին: Ասում էին `ոչ մի բան չի մնացել նրանից: Ես էլ  քառասունհինգ օր շարունակ պակետների մեջ ձեռք ու ոտք էի փնտրում: Իսկ ես դին գտա իննսուն տոկոսով պահպանված»,- ասաց  Գառնիկի հայրը:

Արմեն Անտոնյանն այլ մանրամասներ էլ է հայտնում.  «Հրամանատարները զանգել են ինձ, ասել են, որ Գառնիկին պարգեւատրում են, ասել եմ` ինձ պետք չէ, եթե պարգեւատրում եք, բոլոր զոհված տղաներին հավասար պարգեւատրեք:  Որոշ ժամանակ անց  անծանոթ մեկը զանգում է, տեղեկացնում, որ մեդալ կա, գնամ, ստանամ: Ես չգնացի, եղբորս ուղարկեցի, գնացել էր, տասնվեց հոգու փոխարեն հինգ հոգու մեդալ են տվել: Այդ մեդալները եղբայրս հանձնեց պաշտպանության նախարարություն, մեկ ամիս հետո Մասիվի թաղապետարանից կանչում են, անշուք ձեւով հանձնում: Ավելի ուշ ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանի կողմից տղաս պարգեւատրվեց  «Արիության հուշամեդալ »-ով»:    

Արմեն Անտոնյանը նախաձեռնել է  «Հաղթանակ »  զբոսայգում ի հիշատակ 44-օրյա պատերազմի զոհերի խաչքարի տեղադրումը, որի մասին տեղյակ են թե՛ թաղապետարանում, թե՛ ՊՆ-ում: Այդ խաչքարը նվիրվում է բոլոր հերոս տղաներին:

Նա վիրավորված է, որ պատերազմից հետո զոհվածների հարազատները քամահրանքի եւ անտարբերության են արժանացել ինչպես տարբեր պաշտոնյաների կողմից, այնպես էլ`  հայրենասիրական կարգախոսներով հանդես եկող  ընդդիմադիրների:    

Զոհված զինծառայողի հայրը հիշում է, որ հենց պատերազմի առաջին օրերից ի հայտ եկան դավաճանության բազմաթիվ դեպքեր, ԱԱԾ-ն բացահայտել էր, սակայն մինչ օրս ոչ մի դավաճան չի պատժվել:

«Ո՞ւր են հիմա նրանք: Ես այսքանից հետո ինչպե՞ս վտահեմ որեւէ մեկի »,-հարցնում է որդեկորույս հայրը:

Թագուհի Հակոբյան